زمان بی تو متوقف میشود از سر استیصال به همه آدمهای دنیا گفتم چه احساسی دارم.همه آدمهای دنیا سری تکان دادند و گفتند طبیعی است.یادت می رود.چند بهار و چند تابستان دیگر که بگذرد همه چیزفراموش شده است.من خودم هم میدانم.زمان خیلی چیزها را حل میکند.اینقدرها میفهمم دیگر.

اومدم فقط بگم امکان نداره تو این کره خاکی کسی رو پیدا کنین که قضاوتتون نکنه و هرچی که خودش دلش میخواد برداشت نکنه.پس راحت باشین و زندگی تونو بکنین.کسی که همه رو میخواد راضی نگه داره متلاشی میشه.

پ ن: می دونم می دونین ها،ولی یادآوری گاهی بد نیست.

پ ن۲: از خیلیا که اینجا رو میخوندن بی خبرم.حتا بعضیا وبلاگشونم بستن.بابا مگه چند وقت نبودم؟برگردین توروخدا.

پ ن۳: دیگه برم درس بخونم.

اعتراف می کنم که دیروز سر جلسه امتحان یه لحظه ساعتمو از کار انداختم ببینم زمان متوقف میشه که برم جواب سوال دوازدهو از رو جزوه م بنویسم یا نه.

مردم سراسر ایران هر وقت منو می بینن میگن آخ جون!اونی که هندزفری تو گوششه اومد.بریم ازش بپرسیم ساعت چنده؟اتوبوس کی میاد؟چند کیلومتر مونده تا تهران؟اول مرغ بوده یا تخم مرغ؟چرا هوا گرمه؟چرا خورشید می تابه؟چرا می گرده زمین؟چرا در گنجه بازه؟چرا دم خر درازه؟و الخ +&

خدایا میدونم امسال هوامو خیلی داشتی ها.ولی اجازه هست یکم ناله کنم دَم ِ عیدی؟دلم گرفته.نه.دلم شکسته. خواهرم بلاکم کرده :(

بعدا نوشت:ایشالا اگه باعث جدا و دور شدن دختر یا پسر جوونی از خانواده ش می شین،همین الان صاعقه بهتون بزنه.

آخرین باری که دلم سخت گرفته بود و گریه کرده بودم و خدا را صدا زده بودم و کاسه ی "چه کنم چه کنمِ" توی دستم را نشانش داده بودم و باران بهاری گرفته بود مشکلم حل شد و آرزویم برآورده.امیدوارم این بار هم...

+سال نو مبارک.صد سال به این سالها :)

اسکار بهترین تبریک و قشنگ ترین آرزوی نوروزی هم می رسه به استاد راهنمام,که برام در سال جدید "دلِ خوش" آرزو کرد.

+آدم وقتی میاد مسافرت،وقتی سال تحویل خونه نیس،انگار اصلا سال نو نشده :( البته عید امسال مهمون امام رضا بودیم.

+باور نکردنیه ولی سال دیگه همون دید و بازدیدهای ملال آور رو ترجیح میدم به هر مسافرتی.اصلا حیف عیدی هایی که می شد گرفت :(

عجیب اینکه بهار چقدر دلگیر است.مگر نمی گفتند پاییز خاموش و ملال انگیز است؟

فصل دلتنگی...فصل هوای سنگین.

بمیرم برای وبلاگم چه سوت و کور شده...گرد و خاک رو نگاه کن روی نوشته هام.عنکبوت تنهایی تارشو تنیده روی همه خاطره ها و احساسات ثبت شده ام!

همه چیز رنگ و بوی عجیبی داشت این روزها...خیابانها،آدمها،هم اتاقی ها.یکی روبه روی ستاد با همخوانی "سر اومد زمستون" گریه می کرد و یکی بادکنک سفیدش را به ما نشان می داد و ما هم هر چیز بنفشی داشتیم به سمتش می گرفتیم و می گفتیم "امید" پیروز است. یکی توی اتاق به چسباندن عکس و گره زدن روبانهای سبز و بنفش ب

میم.سین،دوست عزیزی که کامنت خصوصی گذاشتی!

سلام.

معلومه که یادم میاد.من دوستان وبلاگیمو امکان نداره فراموش کنم.حتی اگر مدتها پیش گمشون کرده باشم!حتی اگه بی خبر وبلاگشونو بسته باشن.

یه راه ارتباطی میذاشتی بد نبود ها.

خوشحال شدم کامنتتو دیدم.